Iphone-alarm
Lees verder >
We gaan als een speer. Waar ons eerste besteld vervoer-gesprek spannend was, nemen we ondertussen ook 112-meldingen aan. En zoals een collega het zo treffend omschrijft: dat is toch wel een dingetje.
Mijn eerste gesprek vond ik echt superspannend, want je weet niet wat je te wachten staat. Hoor ik de locatie wel goed? Kan ik alles vinden in het systeem? En vooral: begrijp ik goed wat er aan de andere kant van de lijn gebeurt?
Geen gesprek is hetzelfde. En bij elk gesprek komen we weer iets tegen dat we nog niet weten.
Elke verpleegkundige kent de benadering: kijken, luisteren en voelen
Maar wat als je twee van de drie niet meer kunt? We doen het nog steeds, maar dan anders.
Kijken doen we nu via de ogen van de melder op straat, de huisarts of de politie ter plaatse.
Luisteren gaat verder dan alleen horen wat iemand zegt. Want wat wordt er juist niet gezegd? Wat hoor je op de achtergrond? Soms zit het in één piepje of kuchje bij een ademhaling. Soms in de toon van de melder: is er paniek of is deze patiënt verdacht stil?
Voelen is het onderbuikgevoel waar we al onze gehele loopbaan op vertrouwen, maar dat we nu opnieuw moeten ontwikkelen.
Onze begeleiders zeggen niet voor niets: je leert een heel ander vak. Ja, we zijn nog steeds dezelfde verpleegkundigen, met dezelfde kennis en kunde. Alleen luisteren we nu niet meer door de stethoscoop, maar door een headset.
En dat is soms best een interessante uitdaging.
