Opa’s laatste tussenstop
Lees verder >
Daar stonden we dan. Klaar voor een nieuwe stap, met nieuwe collega’s om ons heen. Wij vormen het nieuwe ‘opleidingsklasje’ van de meldkamer. Vorig jaar startte de eerste groep en dat bleek een succes. Nu is het onze beurt!
Ons klasje bestaat uit zes studenten. De leeftijden lopen uiteen: van halverwege de dertig tot ‘nog een paar jaar, dan ga ik met pensioen’. Ook onze achtergronden verschillen. Zo heeft de een ervaring op de uitslaapkamer in het ziekenhuis, is de ander verpleegkundige op de middencomplexe ambulance geweest en weer een ander heeft al jarenlang op verschillende meldkamers gewerkt, maar dan met andere systemen dan in Amsterdam.
We worden met z’n zessen opgeleid tot verpleegkundig centralist. We hebben veel aan elkaar, want we kunnen veel van elkaar leren en elkaar helpen.
En komen we er samen niet uit? Dan kunnen we terugvallen op onze rots in de branding Anton, onze opleider. En natuurlijk een shout-out naar praktijkopleider Kim en alle andere collega’s op de meldkamer. Zij begeleiden ons met héél veel geduld en positiviteit door dit leertraject.
De eerste week stond in het teken van wennen
Aan elkaar, aan het gebouw, aan de verschillende disciplines die om je heenlopen en aan de koffie (if you know, you know).
Een bijzonder moment was toen we onze headset overhandigd kregen. Nu wordt het echt!
De eerste opleidingsdag volgde al snel en dat hebben we geweten. Deze code moet hier, die slash moet daar. Dit knipperende vakje is voor deze informatie en als je op “kopie” drukt komt dat adres weer daar. Wat een gedoe!
Af en toe fluisterde een doemstemmetje: ‘ben ik hier niet te oud voor?’ Maar iedereen zegt hetzelfde: ‘welnee, het komt goed.’ En daar vertrouwen we dan maar op!
