Een nieuw avontuur op de meldkamer
Lees verder >
We krijgen een spoedmelding binnen: een jonge man die niet goed reageert. Door een flinke taalbarrière is het voor de meldkamer nog zoeken naar wat er precies aan de hand is. Gelukkig zijn we letterlijk om de hoek en staan we binnen enkele minuten bij de woning.
Daar treffen we een jonge man in de badkamer. Hij zit op zijn knieën, kijkt angstig en zijn blik blijft strak naar één kant gericht. Op dat moment gaan bij ons de bekende ‘alarmbellen’ meteen af.
Zijn vrouw spreekt alleen Pools, dus we hebben snel een vertaler nodig. De tolkentelefoon wordt gebeld en binnen enkele minuten hangt er iemand aan de lijn die de situatie op afstand probeert te ontrafelen. Iemand die de patiënt nog nooit heeft gezien en niet in de kamer staat, maar toch op dat moment cruciaal is voor alles wat we doen.
Op basis van de eerste informatie denken we aan een beroerte
En dan telt elke minuut.
Omdat de patiënt op de eerste verdieping is, vragen we de brandweer om de patiënt af te hijsen. Dit houdt in dat de patiënt uit het raam wordt getild en met een ladder naar beneden wordt gebracht.
Via de tolk blijven we ondertussen in gesprek met de patiënt en zijn vrouw. Soms voelt het bijna alsof er drie lagen communicatie tegelijk lopen: Pools, Nederlands en ‘spoedtaal’.
Met hulp van de brandweer ligt de patiënt al snel in de ambulance
Onderweg naar het ziekenhuis blijft de tolk gewoon aan de lijn, alsof hij stilletjes meereist. Hij legt uit wat er in het ziekenhuis gaat gebeuren, wat rust geeft in een situatie die anders vooral uit onrust bestaat.
Na overdracht in het ziekenhuis gaat de patiënt direct door voor een CT-scan.
Als we afscheid nemen van zijn vrouw en de tolk bedanken, realiseren we ons weer hoe belangrijk samenwerken is. Iedereen doet zijn eigen stukje, vaak op afstand van elkaar, maar wel perfect op elkaar afgestemd.
En misschien wel de stille held van deze melding: iemand die nooit in de kamer stond, maar zonder wie we er niet zo snel en duidelijk uit waren gekomen. En eerlijk is eerlijk, zonder mijn collega was ik natuurlijk ook nergens.