Een leven in 12 minuten

Het is woensdagmiddag, net na de lunch. We mogen weer op pad! Op een ziekenhuisafdeling halen we een mevrouw op die een paar dagen geleden thuis is gevallen. 

We zien haar in het ziekenhuisbed liggen. Haar gezicht en lichaam zitten onder de blauwe plekken en schaafwonden. Toch verschijnt er meteen een glimlach wanneer ze ons ziet. 

Na de overdracht en het overplaatsen van de patiënt naar de brancard, vertrekken we naar een revalidatie-afdeling. Het is een kort ritje van ongeveer 12 minuten, maar in deze korte tijd kom je binnen ons vak vaak veel te weten over een patiënt. Tijdens het rijden vraag ik haar of ze comfortabel ligt en of de pijn meevalt.

“Ach,” zegt ze, “ik heb de oorlog meegemaakt, ik ben niet zo’n aansteller.”

Ik kijk naar haar gezicht, naar de kneuzingen en de breuken die ze heeft opgelopen. Wat een generatie, denk ik. Ondanks alles blijft ze positief en kijkt ze vooruit.

Ze vertelt ons over haar jeugd, met haar ouders en negen broers en zussen

“Mijn moeder zorgde ervoor dat we het warm hadden en maakte zelf onze kleding en dekens. Mijn vader zorgde dat er altijd eten was. We ruilden in het dorp wat we hadden. Dan gingen we met een stuk zeep naar de boer en kwamen we terug met aardappelen.”

Ze vertelt ook dat ze soms op scholen spreekt over haar oorlogservaringen. “Dat vind ik prachtig,” zegt ze. “Er ontstaan altijd mooie discussies.”

Daarna gaat het over haar kinderen, kleinkinderen en inmiddels achterkleinkinderen. Een trotse en in het leven rijke oma! 

Ik luister aandachtig. Het voelt als een cadeau wanneer iemand zijn verhaal met je deelt. Zeker als dat verhaal bijna een eeuw geschiedenis omvat.

Voor we het weten zijn we op onze bestemming

Daar nemen we afscheid. Eerlijk gezegd hoop ik op zulke momenten soms dat een rit iets langer duurt.

Een rit van 12 minuten, maar een heel verleden en een prachtige en vriendelijke vrouw. 

Anne werkt sinds 5 jaar als verpleegkundige op de middencomplexe ambulance. Ze vertelt over de meest bijzondere momenten van haar werk, waarin ze met haar collega’s van de middencomplexe ambulance altijd net even iets meer kan betekenen voor de patiënt dan alleen medische hulp.