Frans lesje

Hi El,

Ik ben weer terug van weggeweest, ik had het even te druk met andere zaken. Weet je nog dat ik ooit begon met Franse les en jij met Turks? Ik ben gestaag doorgegaan met oefenen. Hier het resultaat!

Vandaag komt de politie langs: “Is er iemand die Frans spreekt? Ik heb een vrouw aan de lijn die in paniek is, maar ik versta er niets van.”

“Ja”, zeg ik. “Ik!“

Ik doe al 2 jaar Duolingo in de Diamond League (voor de kenners). Dat betekent dat je elke dag minstens een kwartier moet oefenen.

De melding zal wel weer over spacecake gaan, denk ik. En die zinnetjes kan ik inmiddels wel dromen. 

Ik krijg de vrouw aan de lijn. Haardochter is verdwenen en ze kent de stad niet. Ik vraag hoe oud haar dochter is. 5 jaar, oei dat is wel wat anders dan spacecake.

Ik vertaal het voor de politie, terwijl zij maar doorratelt in het Frans: “We zaten op de fiets, ik ging even bij een winkel kijken en toen ben ik haar kwijtgeraakt. Ze weet het hotel nooit te vinden.”

“Madame! Ecoute moi! Lentement! Waar zag u haar voor het laatst?”  

Ze praat veel sneller dan in mijn Duolingo-lesjes. Dan begint ze te spellen. ‘Ache’ is een ‘h’, dat weet ik. Maar tegen de tijd dat ik die verwerkt heb, is zij alweer zes letters verder. Ik laat haar opnieuw spellen en herhaal dit in het militair alfabet. Dat werkt!

Dan bedenk ik: ze moeten ook weten hoe ze eruitziet en wat ze aanheeft.

‘Vêtements’ betekent kleding, dat is vanmorgen nog voorbij gekomen in mijn lesje! Ze beschrijft haar als ‘rode bril, blauwe jas, rode jurk en sneakers’. Ik geef het door en vertel haar dat hulp onderweg is.

Dan vraagt een opsporingsagent: “Kun je haar nogmaals bellen en vragen of ze kan zwemmen?” Ook dat nog! De meest vreselijke scenario’s flitsen door mijn hoofd.

Ik bel haar terug. Ja, ze kan zwemmen. Dat scheelt.

Ik ben best trots op mezelf. Dit heb ik toch maar mooi voor elkaar! Van mijn collega’s krijg ik veel bewonderende blikken en bedankjes. En zo wentel ik mij nog even in zelfingenomenheid.

Een paar uur later loop ik naar de politie

“Hebben jullie dat meisje gevonden?”

“Ja,” zegt hij. “Ze zat op haar hotelkamer. En klein detail: ze was geen vijf, maar twintig.”

Slik.

Mijn trots smelt en van zelfingenomenheid is geen sprake meer. In één klap terug naar les 5: tellen in het Frans!

Cinq of vingt. Vijf of twintig.

Een wereld van verschil 

Zo El, hoe is het met je Turks? Kan jij al tellen?

À tout à l’heure chez un-un-deux.

Verhalen uit de meldkamer

Verpleegkundig centralisten Ellen en Yvon vertellen elkaar elke maand over de meest bijzondere, mooie, heftige en soms ook grappige momenten die ze meemaken op de meldkamer ambulancezorg in Amsterdam.