Wat eten we vandaag?

Net als we de ambulance hebben gecontroleerd voor aanvang van onze dienst, gaat de pieper. Een spoedmelding in een supermarkt. Een man zou zijn gevallen en niet aanspreekbaar zijn. We gaan gelijk richting de supermarkt.

Onderweg klinkt de meldkamer over de portofoon: “Ambulance 138, het blijkt te gaan om een reanimatie. Ik stuur een tweede ambulance vanaf de ambulancepost jullie kant op.”

Een paar minuten later rijden we het parkeerterrein van de supermarkt op. Een medewerker staat ons al op te wachten. We leggen snel alle spullen op de brancard om mee te nemen.

“Er komt nog een ambulance aan. Is er iemand die hen kan opvangen?”, vraag ik. De medewerker stuurt direct een collega die kant op en loopt met ons mee.

Bij de groenten en fruit staan een hoop mensen ons op te wachten

Iemand is al begonnen met reanimeren. De dame doet goed werk en we vragen hoe lang ze al bezig is.

“Ik ben net begonnen”, zegt ze terwijl ze borstcompressies blijft geven. Mijn collega geeft aan dat ze nog even door mag gaan. Ondertussen pak ik de beademingsballon samen met de zuurstof en geef deze aan mijn collega.

Net wanneer ik me omdraai om nog iets uit de ambulancetas te pakken, voel ik een hand op mijn schouder.

“Oh gelukkig”, denk ik. “De tweede ambulance.”

Tot ik een stem hoor die ik niet herken.

“Zeg meisje, ik zou graag een bloemkool willen, maar al jullie spullen staan ervoor. En nou vroeg ik me af, nu jij er toch zo voor zit… Zou je mij misschien dat kleine bloemkooltje achteraan even kunnen aangeven?” Met complete verbazing kijk ik over mijn schouder. Daar staat een oudere dame die mij vriendelijk en lachend aankijkt.

“Misschien kunt u voor de sperziebonen gaan?”, zeg ik vol verbazing terwijl ik verder ga met mijn werkzaamheden. “Die zijn in de aanbieding zag ik.”

“Euhhh… ja prima”, zegt de vrouw mompelend terwijl ze wegloopt.

De patiënt brengen we naar de spoedeisende hulp

We bespreken de casus en als we terug in de ambulance stappen, vraagt mijn collega lachend: “Wat eet jij vanavond eigenlijk? Bloemkool?”

Daniëlle werkt al ruim 12 jaar als ambulancechauffeur in Purmerend. Geen dag is hetzelfde: het ene moment draait het om snelheid en focus tijdens een spoedrit, het andere moment juist om een glimlach of een onverwacht mooi gesprek. In haar blogs geeft ze je een uniek inkijkje in het ambulancevak, gezien door de ogen van de chauffeur.