Spoed? Bel 112

Jammer joh!

Gepubliceerd op: 17 november 2026

“Wil er iemand nog een bakkie?”, vraagt een collega vanuit de keuken. “Lekker, doe maar een cappuccino”, zeg ik. Ik heb het nog niet gezegd of de pieper gaat. Dat bakkie zal even moeten wachten.

In de ambulance lezen we dat een man is gevallen en last heeft van zijn arm/schouder. We gaan naar hem toe.

Als we aankomen zit de man op de grond. Hij heeft duidelijk veel pijn. “Ja sorry hoor, let niet op de troep, maar ik ben net bijna plat op mijn muil gegaan door de tas van mijn dochter die daar op de grond ligt. Als ze straks thuiskomt, dan kan ze een week haar telefoon inleveren.” De man zit duidelijk hoog in zijn emotie.

“Dag meneer, ik ben Danielle”, zeg ik, terwijl ik naast hem op mijn hurken ga zitten. Hij kijkt ons aan en geeft ons een glimlach. “Jullie kunnen er ook niks aan doen, maar misschien kunnen jullie wel iets doen aan de pijn in mijn arm. Ik wilde haar troep oppakken en toen schoot hij eruit. Ik heb het al eerder gehad.”

Mijn collega onderzoekt de man en legt hem uit dat ze wil proberen de arm, die uit de kom is, terug te zetten op zijn oorspronkelijke plek. “Prima, probeer het maar, vorige keer lukte het ook”, zegt de man. We helpen de man voorzichtig in een stoel en mijn collega gaat gehurkt voor de man zitten. Langzaam masseert ze over de monnikskapspier in zijn schouder in de hoop dat de arm terugschiet op zijn plek. Maar hoe ze ook masseert, er gebeurt helemaal niks.

“Het spijt me meneer, maar dan moet u toch echt even met ons mee naar het ziekenhuis, want…” Mijn collega krijgt niet eens de kans om haar zin af te maken. Vanuit de hoek van de kamer klinkt ineens: “Jammer joh!”

We kijken op en zien naast de kast een grote kooi staan met daarin een papegaai die langzaam op en neer beweegt en nogmaals roept: “Jammer joh!”

Mijn collega kijkt lachend naar de papegaai en zegt: “Volgens mij hebben we hier een behoorlijk kritische toeschouwer.” Zowel wij als de man schieten in de lach.

Daniëlle werkt al ruim 12 jaar als ambulancechauffeur in Purmerend. Geen dag is hetzelfde: het ene moment draait het om snelheid en focus tijdens een spoedrit, het andere moment juist om een glimlach of een onverwacht mooi gesprek. In haar blogs geeft ze je een uniek inkijkje in het ambulancevak, gezien door de ogen van de chauffeur.

Ambulancechauffeur staat geposeerd naast de ambulance

Meer blogs