Eindelijk, het is lente! Maar dat betekent helaas ook dat de pollen mij weer gevonden hebben. Bewapend met zakdoekjes, neusspray en allergietabletten begin ik de dagdienst vandaag.
We zijn onderweg naar een melding ‘verward persoon’
Bij aankomst zien we een oudere man op een bankje zitten. De politie is al te plaatse en kent hem. Hij is dakloos en veroorzaakt soms overlast.
Vandaag maken ze zich extra zorgen: meneer lijkt in de war.
Ik loop naar hem toe. “Goedemorgen meneer, mijn naam is Anna. Hoe maakt u het?”
Meneer praat van de hak op de tak. Ik probeer zijn verhaal te volgen, maar ik kan er niet veel van maken. Terwijl hij praat, kijk ik om me heen. Ik zie een slaapzak, een lege boodschappentas, een half beschimmeld brood en een pakje shag.
Bij dit soort situaties zijn er meerdere mogelijkheden waarom iemand in de war kan zijn. Meneer eet en drinkt misschien al een tijdje niet goed, heeft misschien ergens wel een infectie of slaapt slecht op het bankje buiten. Niet een hele gezonde situatie.
In overleg met de spoedeisende hulp besluiten we meneer daarheen te brengen.
Ik vertel meneer dat we naar het ziekenhuis gaan. Terwijl ik dit doe, moet ik drie keer achter elkaar niezen. Ik sta hierdoor inmiddels met tranende ogen.
Meneer kijkt mij aan en vraagt mij om naast hem op het bankje te komen zitten
“Gaat het wel meissie?”, vraagt meneer. “Je moet helemaal huilen door mij, dat wil ik natuurlijk niet. Je mag altijd even langskomen en op mijn bankje zitten hoor. Dan praten we over alles wat je wil.”
Ik ben even volledig uit mijn rol door deze onverwachte opmerking. Ondanks alle ellende, maakt hij zich toch nog zorgen om een ander.
Meneer wil een deal sluiten. Hij gaat met ons mee naar het ziekenhuis, maar alleen als ik zijn laatste appel aanneem. “Als je ziek bent, moet je vitamientjes eten meissie.” Ik pak de appel aan en we brengen meneer naar het ziekenhuis. De appel laat ik bij hem achter.
Inmiddels weet ik dat meneer kort daarna is overleden
Elke keer als we langs het bankje rijden moet ik even aan hem denken. De meest waardevolle momenten komen uit onverwachte hoek.
En als ik mij niet lekker voel? Dan eet ik een appel.