Dood

Ha Yvon,

Ik heb net een reanimatie achter de rug. Een hele akelige. Iets met veel te jong en wat kan het leven toch oneerlijk zijn… Het is ook nog eens de tweede van vandaag. We hebben wat dat betreft twee loeidrukke en ellendige weken achter de rug op de meldkamer. Het is dood en verderf wat de klok sloeg en we lopen allemaal een beetje op ons tandvlees. Magere Hein dwaalt door de straten van Amsterdam heb ik het idee. En hij luidt het einde van het jaar uit met een hoop gezwaai met zijn zeis. Wat dat betreft weinig feestelijks aan de feestdagen op de zaak…

Met de ijselijke kreten van de wanhopige ouders die hun kind moesten reanimeren nog in mijn oren, heb ik alweer de volgende melder aan de lijn. Hij is ook jong en hij gaat ook dood. Althans dat denkt hij zelf. Hij voelt zich heel ziek en heeft zijn symptomen maar eens voorgelegd aan ChatGPT. Die is enthousiast aan het zoeken geslagen en heeft hem tot zijn grote schrik de onheilspellende boodschap gegeven dat hij waarschijnlijk lijdt aan een dodelijke ziekte. Hij noemt de naam van de ziekte. Het is een nogal obscure tropische ziekte. En hij is toch echt niet in Afrika geweest.

De symptomen lijken mij dan ook meer te passen bij een doodgewone buikgriep. Vervelend, maar dood ga je er niet aan. Ik loop met hem de hele triage door en na alle vragen hoor ik niets alarmerends en kom ik uit op een zelfzorgadvies. Maar dat gaat zomaar niet. Hij raakt nog net niet in paniek als hij begrijpt dat er geen ambulance gaat komen. Wat ik wel niet denk?? En waarom twijfel ik aan ChatGPT? En hoezo bepaal ik wat er aan de hand is?? Ben ik een dokter??

Nee, denk ik bij mezelf. Maar ik kom wel een stuk dichter in de buurt dan ChatGPT.

Ik krijg met hem te doen. Hij is zo van slag. Ik vraag hem waarom hij zich niet gerust laat stellen. We hebben alle vragen doorlopen en er is echt niets ernstigs aan de hand. Daar zou hij toch blij om moeten zijn? Hij begint te snikken. Hij weet het allemaal ook niet meer. Hij maakt zich vaker vreselijk druk om alles en vooral over zijn gezondheid. Hij is altijd heel erg van slag als hij een pijntje of iets anders voelt. Hij weet ook niet hoe dat komt. Hij is jong en gezond en heeft eigenlijk alles mee. Zijn studie gaat goed en hij heeft fijne vrienden en familie. Maar hij vindt het leven lastig en is eigenlijk nooit gelukkig…

Ach jongen toch, denk ik. Je moest eens weten hoe kort en kwetsbaar het leven kan zijn en hoe blij je moet zijn dat alles je goed gaat. Voor je het weet heb je de man met de zeis achter je aan.. Geniet toch van het leven nu alles je voor de wind gaat. Maar ik weet ook wel dat het niet zo werkt. Ik zou het alleen zo graag willen voor hem.

Ik stel hem nogmaals gerust en geef hem het nummer van de HAP zodat hij die kan bellen als hij zich toch nog veel zorgen maakt. Schoorvoetend gaat hij akkoord. “Nu lekker in bed kruipen en geen gezoek meer op ChatGPT”, zeg ik een beetje streng. “Ja mevrouw…”, mompelt hij en hij wenst me zelfs nog een goede dienst.

Of dat lukt weet ik zo net nog niet. Ik hoop in elk geval dat de man met de zeis ook een tijdje in zijn bed gaat liggen. Zou die weleens slapen? Dat lijkt me nou echt een vraag voor ChatGPT, bedenk ik me ineens. Wanneer slaapt Magere Hein typ ik in. Hij moet er even over nadenken. Als hij DOODmoe is krijg ik dan als antwoord. Ik moet zeggen; die zag ik niet aankomen… Gevoel voor humor, dat vervelende ding. Ook dat nog.

Nou Yvon, het nieuwe jaar is weer begonnen! Hopelijk wat meer rust in 2026. In elk geval voor een maandje ofzo. Dat hebben we wel verdiend dacht ik zo.

Ellen

Verhalen uit de meldkamer

Verpleegkundig centralisten Ellen en Yvon vertellen elkaar elke maand over de meest bijzondere, mooie, heftige en soms ook grappige momenten die ze meemaken op de meldkamer ambulancezorg in Amsterdam.