Alles staat met samenwerken

We starten onze avonddienst met een melding op een locatie voor beschermd wonen. Een jongeman is psychisch ontregeld, wil geen contact met zijn behandelaren en komt dreigend over naar de hulpverleners. Ze willen hem daarom naar een beoordelingslocatie van de geestelijke gezondheidszorg (ggz) brengen.

Als we aankomen, staan de politie en de ggz al voor de woning. Samen bespreken we een plan: hoe kunnen we de man zo rustig en veilig mogelijk naar de beoordelingslocatie brengen.  

Deze man heeft de vorige keer fysiek geweld gebruikt tegen hulpverleners, dus vandaag staan we met veel mensen
Niet om provocerend over te komen, maar we zijn wel voorzichtig. Iedereen wil vanavond gewoon gezond naar huis.

Bij de deur stellen de agenten zich voor aan de man en vertellen ze dat wij van de ambulance er ook bij zijn. Na enige twijfel doet hij open. De agent probeert het gesprek aan te gaan, maar al snel begint de man te schreeuwen en de spanning loopt op.

Ik kijk de man aan en vraag waarom hij zo boos is.

“Ik wil dit helemaal niet. Waarom zijn jullie met zoveel? Waarom moet ik weer mee?”

Ik leg uit dat zijn boosheid en eerdere geweld zorgen dat we voorzichtig zijn. Ik zeg ook eerlijk dat ik een beetje schrik van zijn uitbarsting.

Hij zegt dat hij de vorige keer dat we langskwamen ook nog wel herinnert en zegt: “Ik ben niet boos op jou, maar wel op de situatie nu.”

We blijven in gesprek en langzaam ontstaat er vertrouwen. Hij trekt een shirt aan en pakt wat spullen. Door de onrust in zijn hoofd lukt dat niet helemaal alleen, dus we helpen hem. Uiteindelijk stapt de man rustig bij ons in de ambulance, ook al is dat met tegenzin.

Wat van buitenaf misschien eenvoudig lijkt, kan voor hulpverleners voelen als lopen op dun ijs
Een blik, een woord of de manier waarop je staat kan het verschil maken. Soms moet je doorpakken, maar soms moet je iemand ook gewoon even boos laten zijn.

Hierbij gelijk ook een compliment aan de andere hulpverleners. Fijn dat we op dit soort momenten samen de situatie veilig kunnen houden!

Anne werkt sinds 5 jaar als verpleegkundige op de middencomplexe ambulance. Ze vertelt over de meest bijzondere momenten van haar werk, waarin ze met haar collega’s van de middencomplexe ambulance altijd net even iets meer kan betekenen voor de patiënt dan alleen medische hulp.