Hakuna Matata

Hi Ellen,

De donkere dagen zijn gelukkig voorbij, de lente is voelbaar. Het is nu alweer zomertijd. Niet bepaald aangenaam voor mijn biologische klok. Maar goed, het went wel.

Vorige maand was het een aderlating op de afdeling. Vijf zeer ervaren collega’s zijn met pensioen en dat is wel even slikken. Een bak aan ervaring, wijze raad, kennis en humor verdwenen. Van harte gegund, maar ja, wij gaan ze enorm missen.

“Meldkamer ambulance, wat is het adres waar u hulp nodig heeft?”

“Ja goedenavond, u spreekt met Fred. Dit is een noodgeval. Ik heb de tanden gepoetst van mijn kleinkind en nu is het helemaal mis!”

“Wat bedoelt u, wat is er dan?”

“Ik heb in plaats van tandpasta anti-schimmelcrème op zijn borstel gedaan.” 

Hij barst in woede uit: “WIE ZET DAT DAN OOK OP DE WASTAFEL? DAT DOE JE TOCH NIET! DAT HOORT ACHTER SLOT EN GRENDEL! Het stond gewoon naast de tandenborstels!

Nou ja, aan de andere kant. Ik ben speciaal om op te passen helemaal uit Spanje gekomen. Dan kon mijn zoon met zijn vrouw een lang weekendje weg. Nu is het de eerste avond al foute boel. Hemeltjelief wat een ellende. Als mijn schoondochter dit hoort mag ik nooit meer oppassen!”

“Probeer een beetje te kalmeren meneer, ik denk niet dat het heel gevaarlijk is. Hoe oud is hij?” 

“Hij is 5.”

“En heeft hij nu ergens klachten van?”

“Hans, heb je pijn? Nee, hij schudt van niet.”

“Ziet u zwelling in de mond?”

“Hans, Hansje! Doe je mond eens open.

Hij knikt nee. Doe het voor opa Fred, toe nou jochie.

Nee, hij doet het niet.”

“Mag ik het proberen? Geef hem maar even aan de lijn. Hé Hans, hoe gaat het met je?”

“Goed”, piept hij.

 “Vind je het leuk dat je opa oppast?”

“Ja.”

“Wil je dan even je mond open doen, dan kan opa even kijken. Wil je dat doen?”

“Nee”, zegt hij heel gedecideerd. 

“Wat zou je gaan doen met opa?”

“Naar de Lion King kijken.”

“Oh dat is een mooie film. En weet je wat die leeuwen doen? Heel hard brullen met hun mond open. Kan jij dat ook? “

Hij begint te brullen als een leeuw. 

“Zo dat klinkt goed, je bent al een echte leeuw! Doe maar naar opa!”

Opa Fred kan kijken. Hij ziet niets bijzonders, geen zwelling. 

“Dat is mooi! Ik bel wel even met het vergiftigingencentrum. Hoeveel weegt hij en wat is de naam van het product? Ik bel u zo terug.”

Zoals ik al dacht kan het geen kwaad, dus ik bel de heer terug. Hij zucht van opluchting.

“Moet ik dit opbiechten, wat denkt u?”

“Dat is aan u meneer, maar ik zou ze er nu niet mee lastig vallen. Dat is onnodig. Het is eigenlijk best een grappig verhaal. Wie weet kan u er op een dag om lachen.”

“Ja zegt hij”, de opluchting is hoorbaar in zijn stem, “Dank u hartelijk.” 

“Graag gedaan, hij zal in ieder geval niet gaan schimmelen. Hakuna Matata!”

Zo El,

Dat was het weer. Sterkte met  je dienst ik ga naar bed en poets mijn tanden met tandpasta!!! Hakuna Matata 

Tot de volgende!

Verhalen uit de meldkamer

Verpleegkundig centralisten Ellen en Yvon vertellen elkaar elke maand over de meest bijzondere, mooie, heftige en soms ook grappige momenten die ze meemaken op de meldkamer ambulancezorg in Amsterdam.