Opa’s laatste tussenstop

Net na de lunch gaat de pieper. Op naar het ziekenhuis, waar een oudere meneer ligt die lijdt aan een uitbehandelde ziekte. Hij moet vervoerd worden naar een hospice. Dat is de laatste zorgplek voor mensen die gaan sterven en een korte levensverwachting hebben. Voor ons vaak een zeer beladen rit.

Bij aankomst ligt de patiënt in bed. Voor zijn leeftijd en ziektebeeld is hij opvallend alert en fysiek sterk. Zijn dochter en kleinzoon zijn ook aanwezig. “Wij nemen de spullen mee, weten jullie waar jullie heen moeten?” Onze standaard vragen en handelingen worden uitgevoerd en meneer neemt plaats op de brancard.

Ik vraag of er iemand mee wil rijden. De kleinzoon (net zo oud als ik) kijkt twijfelend naar zijn moeder. “Ik zou het prettig vinden als je meerijdt jongen”, zegt de patiënt. Zo gezegd zo gedaan. Met de patiënt ingeladen, kleinzoon geïnstalleerd en de juiste muziek aan kunnen we op weg.

Onderweg vraag ik aan de patiënt of hij nog ergens langs wil

Dit vragen we vaker, omdat we weten dat het de laatste rit zal zijn voor de patiënt. Wanneer het op de route ligt, kunnen we dit in goed overleg met de meldkamer vaak wel realiseren.

De patiënt en kleinzoon schieten in de lach. Wanneer ik vraag waarom, blijkt dat ze dezelfde gedachte hebben. De kleinzoon zegt: “Ik ging elke woensdag uit school met opa naar McDonald’s. Daar liggen onze mooiste herinneringen, levensgesprekken en gezelligheid.“

Daar sta je dan, in je uniform met je bonnetje te wachten op je bestelling

Hamburger voor opa, en ijsjes voor kleinzoon en ons. De patiënt geniet van twee happen in de zon, heeft een goed gesprek met zijn kleinzoon en even staat de wereld stil.

Na enige tijd geeft de patiënt aan graag te willen gaan. “Je moeder zal zich wel afvragen waar we blijven”, grapte opa. We maken nog even een foto van de patiënt met kleinzoon bij McDonald’s en brengen de patiënt dan naar zijn laatste plekje.

Dit zijn de kleine momenten waarop ik het meest van mijn werk hou. Toch net even iets meer kunnen betekenen voor een patiënt.

Anne werkt sinds 5 jaar als verpleegkundige op de middencomplexe ambulance. Ze vertelt over de meest bijzondere momenten van haar werk, waarin ze met haar collega’s van de middencomplexe ambulance altijd net even iets meer kan betekenen voor de patiënt dan alleen medische hulp.