Tussen leven en dood

Terugrijdend vanuit het ziekenhuis kletsen mijn collega en ik over het afgelopen weekend, als de meldkamer ons oproept. “Ambulance 137, ik ga jullie koppelen aan een spoedje. Het is een bevalling. Een tweede ambulance is onderweg, samen met de verloskundige.”

Mijn collega leest de melding voor: “Vrouw, 36 weken zwanger, tweede kindje, is net bevallen op het toilet en is alleen thuis.”

“Op het toilet?” zeg ik verbaasd, terwijl ik de zwaailichten en sirene aan zet. We spreken door wat we ter plaatse aan zullen treffen en hoe we ons daarop voorbereiden. Bij aankomst zijn de collega’s al ter plaatse samen met de politie.

De voordeur staat op een kier en in de gang zien we bloeddruppels liggen die een spoor vormen richting de woonkamer. De bloeddruppels worden steeds groter en binnen in de woonkamer lijkt het net alsof iemand een pot rode verf heeft laten vallen. Vanaf de bank horen we het gehuil van een pasgeboren baby en zien we het gelukkige, maar ook ietwat geschrokken gezicht van de moeder. “Ik dacht dat ik naar het toilet moest voor de grote boodschap en ineens was ze geboren….” Snel maak ik op de eettafel een werkplek voor mijn collega’s, zodat ze het meisje daar kunnen nakijken. De verloskundige overhandigt de baby aan mij en zo sta ik daar met een prachtig klein meisje met een enorme bos donker haar. Ik houd haar warm en leg haar op het aankleedkussen. Dan valt pas op hoe klein ze is. Ik geef mijn collega een knikje en ze kijken haar na.

Terwijl moeder en dochter worden nagekeken, horen we dat de kersverse papa onderweg is naar huis. Om hem niet te veel te laten schrikken, besluiten een politieagent en ik de vloer te dweilen. En zo lijkt het 10 minuten later alsof er niets is gebeurd.

De verloskundige en de eerste ambulance gaan de zorg verder oppakken. We wensen de moeder heel veel geluk en lopen terug naar de ambulance. Net als we ons vrij hebben gemeld, zegt de meldkamercentralist: “Fijn, want er komt net een reanimatiemelding binnen. Jullie zullen de eerste ambulance zijn.”

Opnieuw gaan de zwaailichten en sirene aan.

Wat een bizarre dienst, zo staan we bij nieuw leven en zo zijn we onderweg om een leven te redden.

Daniëlle werkt al ruim 12 jaar als ambulancechauffeur in Purmerend. Geen dag is hetzelfde: het ene moment draait het om snelheid en focus tijdens een spoedrit, het andere moment juist om een glimlach of een onverwacht mooi gesprek. In haar blogs geeft ze je een uniek inkijkje in het ambulancevak, gezien door de ogen van de chauffeur.